O Primeiro de Maio

Ten este día o engado e ledicia das Primeiras Comunións en moitas das nosas parroquias. Parabéns  ós neocomulgantes e ós seus país e familiares. Un acontecemento así fai que os maiores lembremos a nosa Primeira Comunión.

Pero o aspecto duro e tenso deste día está no mundo do traballo. Andamos en España por máis de catro millóns de parados. Estamos nunha crise política que nada axuda para a confianza dos inversores, sexan empresas sexan particulares.

O día 1º de maio do m1.886 preto de cen mil manifestantes pedían en Chicago a rebaixa de 10 e 12 horas de traballo diarias, a 8 horas. Houbo gran enfrentamento entre manifestantes e policías. Todo rematou cunha sentencia xudicial pola que foron executados bastantes traballadores. Está isto na memoria colectiva da clase obreira. Este día é paralelo co 8 de marzo, día da muller traballadora.

Este ano, temos o caso de tantas familias enteiras, refuxiadas, que fuxen das guerras de Siria e Afganistán. Europa levanta fronteiras con cortantes arames para que non poidan chegar a países polos que suspiran como salvación. Alemania e os países nórdicos son obxectivo preferente. Alí, pensan, haberá traballo e pan para todos.

Meditamos moitas veces na inxusticia establecida no mundo.Os países do terceiro mundo, dominados pola fame e polas epidemias.

Como contraste, os grandes potentados económicos que agachan os seus cartos en paraísos fiscais para non tributar nin invertir en España que forma

Velaí algunas das razón que teñen os que na rúa hoxe piden xustiza, traballo, pan para todos.

Xosé Pumar Gándara