ActualidadSan Salvador celebra los 40 años de Vicente Cerdeiriña en la parroquia

San Salvador celebra los 40 años de Vicente Cerdeiriña en la parroquia

Vicente Cerdeiriña, párroco de Poio dende hai corenta anos, é home de falar pousado, de fina retranca e dese estilo de humor que tan ben dominaba Castelao, co que un nunca sabe se rir ou chorar. Sen necesidade de preguntarlle, arranca a conversa na súa mocidade. Así que viaxa ata a cidade da Coruña, á rúa San Andrés, o lugar onde naceu e se criou, nunha familia cun pai dentista. Foi na cidade herculina onde sentiu que tiña que ser relixioso. Cóntao el mesmo con esa retranca da que falamos: «A verdade é que no meu caso, así de primeiras, a chamada de Deus pois parecía algo fóra de lugar… Meu pai era dentista e eu era o único fillo varón. Supúñase que estudaría o mesmo ca el e que seguiría coa consulta. Eu pensei que era unha pena que Deus chamara a alguén que tiña a vida solucionada, que podía chamar a outro», di. Pero Deus non debeu equivocarse. Porque Cerdeiriña dixo si. E converteuse en cura.

Antes de ordenarse, estudou en Roma. Garda como ouro en pano unha foto na que se lle ve moi mozo, na súa etapa de seminarista e moi cerca do papa Paulo VI: «Estaba previsto que o papa recibise aos seminaristas que estabamos alí estudando. Pero houbo un fallo na organización e entrou moita xente da rúa, foi un pouco caos. O caso é que cheguei a falar con el, preguntoume cantos seminaristas españois estabamos en Roma», explica. Xa de regreso á terra, ordenouse sacerdote e déronlle o primeiro destino: estivo cinco anos na Estrada, e logo desembarcou en Pontevedra, na igrexa de Santa María. Pronto o mandarían para Poio. Resume ben el o tempo transcorrido dende que chegou a este último municipio: «Cheguei con 34 anos e barba negra, e sigo aquí con 74 e barba branca». Cumpre por tanto corenta anos como sacerdote da parroquia do Divino Salvador e na Caeira. É por iso que mañá mesmo haberá unha misa solemne especial, inaugurará unha exposición e proxectarase un vídeo.

Antes de que todo iso ocorra, Cerdeiriña xa celebrou os corenta anos en Poio contando. Si. Malia que é un home de letras, que escribe libros e que publica cada mes unha folla parroquial na que resume a vida da parroquia, rastrexou nos libros de rexistro para ofrecerlles aos veciños as cifras de todo o que leva feito na parroquia. Van alá 1.175 enterros, 357 casamentos, 1.284 bautizos e 1.288 comuñóns, por citar soamente algúns exemplos.

Malia eses elocuentes números, a Cerdeiriña parécelle que foi onte cando don Félix cargou nun camión os seus bártulos e o deixou a cargo da parroquia. O seu antecesor aínda dicía a misa de costas aos fregueses. El chegou, colleu unha mesiña e púxose a predicar mirando aos fieis.

Misas en galego

Causou sorpresa, así como tamén o fixo a súa aposta decidida polo galego. «Non dei a misa en galego dun día para outro, fun pouco a pouco, primeiro coas cancións e co nosopai e logo veu o resto. O galego é a lingua nai. Gústame rezar nese idioma, claro que si». Ata en Xerusalén saben do seu amor polo idioma rosaliano. E todo grazas a unha viaxe que fixo á Terra Santa: «Alí vin que no templo do Pater Noster había un mosaico co nosopai en máis de cincuenta idiomas. Estaba o castelán antigo, o actual, o éuscaro ou o catalán… e faltaba o galego. Entón intentei que se incluíse». Nunca mellor dito, moveu Roma con Santiago para que o galego chegase a Xerusalén. Apelou ao cónsul, ao arcebispo… e ata lle escribiu a Fraga. Finalmente, a Xunta fíxose cargo e o mosaico fala galego.

A anécdota de Xerusalén retrata ben a súa constancia e perseverancia. Di que ambas lle fixeron boa falta cando apostaron por construír en Poio unha igrexa nova. Había que xuntar 60 millóns das vellas pesetas e Cerdeiriña nin quere nin quixo entón saber nada de pedir créditos: «Nada de créditos, que despois todo sae moito máis caro. Fomos facendo todo como se puido, e aínda nos quedan cousas, como as vidreiras de cores, pero seguimos loitando pola igrexa». Lembra as obras, os petitorios, e solta: «A min custoume un ril a igrexa». Un pensa que se trata dunha frase feita, e o abade retranqueiro replica: «Non o digo por dicir. Estou transplantado do ril, e boa parte do mal que tiven achácollo a toda esa loita». Hai 18 anos diso. E segue a emocionarse co que veu despois: «Tralo transplante non podía vivir só. Fun pedir pousada ao mosteiro de Poio. Fixéronme sentir da familia… e iso que estaba a réxime e nin sequera podía comer do pote que había».

Os rexistros da Guerra

Cando a súa saúde mellorou, volveu vivir na casa de pedra pegada á igrexa, onde mora actualmente entre montañas de libros. É un lector empedernido. Pero non un rato de biblioteca. Gústalle participar na vida social da parroquia e entusiásmalle deixar por escrito o que vai acontecendo. Con algunha axuda, reparte 2.300 follas parroquiais casa a casa todos os meses. Cóntalle o presente aos veciños. Pero tamén se preocupa polo pasado. Mirou e remirou os libros de rexistro dos anos da Guerra e principios dos corenta por se algún nome ou data de enterramento daba pistas de represaliados, coa vista posta no que aconteceu na Caeira. Por agora non atopou nada, conta dende o despacho da súa casa. Descúlpase porque, como acostuma comer fóra, di que a vivenda «non ten calor de fogar». Trabúcase. Unha conversa con el faría acolledora a estancia máis fría do mundo.

Mañá hai unha misa e uns actos especiais para celebrar os 40 anos que leva en Poio

 

Fuente: María Hermida | La Voz de Galicia
Foto: Ramón Leiro

Lo más visto

Condecoración a cuatro sacerdotes en la celebración del Pilar

Los sacerdotes Antonio Vila Brion, párroco de Baroña y Xuño, Ramón Jorge Mosquera (Porto do Son e unidas), Jesús López Míguez (Outes) y José...

«Polo Camiño da fe»: 75 anos da Irmandade Obreira de Acción Católica

A Irmandade Obreira de Acción Católica cumpre 75 anos de existencia. Os militantes de toda Galicia runíronse na Raíña para compartir una xornada de...

Más Entradas