Nunha terra acostumada a navegar entre horizontes e tempestades, León XIV ofreceu á Igrexa canaria dúas claves para a travesía cristiá: abrazar a cruz de Cristo e deixarse soster pola Eucaristía. Fíxoo durante o encontro mantido na Catedral de Santa Ana con quen serve cada día na misión evanxelizadora do arquipélago.
Despois de asomarse á dor de quen cruza o Atlántico buscando unha vida mellor, León XIV quixo deterse esta tarde xunto a quen sostén silenciosamente a vida cotiá da Igrexa. Na Catedral de Santa Ana, corazón histórico de Vegueta, o Papa atopouse con bispos, sacerdotes, diáconos, relixiosos, seminaristas e axentes de pastoral de todo o arquipélago para facer algo que se está convertendo nunha constante desta viaxe: acompañar a quen acompaña.
Canarias, terra acostumada a vivir de cara ao mar, ofrecía o escenario perfecto para unha das imaxes máis repetidas polo Pontífice durante a súa intervención. A vida cristiá, veu dicir, é unha travesía. E quen sobe á barca de Xesús sabe que tarde ou cedo atopará ondas, incertezas e tempestades.
“Diversos carismas, un mesmo Espírito”. Con estas palabras da Carta do apóstolo santo Pablo aos Efesios comezou a debuxarse o marco espiritual do encontro que León XIV mantivo esta tarde na Catedral de Santa Ana coa Igrexa que peregrina en Canarias.
Antes de tomar a palabra, o Papa saudou ao Cabildo Catedralicio e permaneceu uns minutos en oración ante o Santísimo, na capela do Sagrario. Despois, o bispo de Canarias, monseñor José Mazuelos Pérez, deulle a benvida presentando a identidade dunha diocese marcada pola súa condición insular e fronteiriza, aberta historicamente ao encontro entre pobos e culturas.
Sobre esa imaxe mariñeira construíu o Papa dúas orientacións para a navegación. A primeira, abrazar a cruz de Cristo. A segunda, cultivar unha profunda espiritualidade eucarística.
Moitos santos “souberon levar a Jesús nas súas barcas», lembrou, evocando a quen soubo atravesar as tormentas confiando nel e atoparon na cruz non un peso inútil, senón o camiño cara á esperanza.
A segunda indicación apuntaba ao corazón mesmo da vida de la Iglesia. A Eucaristía, explicou, non une unicamente con Cristo; une tamén con todos aqueles a quen Cristo se entrega. Por iso animou a profundar nunha espiritualidade eucarística, capaz de soster a unidade eclesial e alimentar unha caridade concreta cara aos demais.
En nome dos presentes tomaron a palabra o sacerdote Santiago Cerrato Cáceres e a secretaria xeral de Pastoral, Enélida Hernández Monzón. O primeiro puxo voz ao cansazo, a soidade e as dificultades que acompañan a miúdo o ministerio e o compromiso eclesial. A segunda insistiu na necesidade de pasar dunha pastoral de mantemento a unha pastoral decididamente misioneira, capaz de transformar parroquias centradas nos servizos en comunidades evanxelizadoras abertas a quen permanece fóra.
Ao termo do encontro, León XIV volveu elevar a mirada dos presentes cara ao horizonte. «Alcen a mirada», pediu unha vez máis, invitándolles a deixarse guiar pola fe, a esperanza e a caridade, esas tres estrelas que —lembrando a santo Xoán Pablo II— iluminan o camiño da vida cristiá.
O Padrenuestro final soou entón como algo máis que unha oración compartida. Foi tamén a expresión visible desa unidade sobre a que o Papa insistira durante toda a tarde; tamén nas súas anteriores etapas. Unha unidade que, como o ronsel dunha embarcación sobre o mar, permanece mesmo cando a nave xa seguiu adiante.
Entre os obsequios que lle ofreceron como despedida, destacou a árbore xenealóxica que lle regalaron ao Santo Padre, coa esperanza de que teña orixes canarias. Cun “xa nolo confirmará” e un longo aplauso, os presentes despedíronse do Papa.
Autor: María Acebal
